DEVRİM VE POLİTİKA
Dr. Özgür Emrah Gürel
Modern çağa ait devrim anlayışı, 18. yüzyılın sonunda patlak veren iki büyük devrim öncesinde bilinmiyordu. Tartışmamız asıl olarak tamamıyla modern çağa ait gibi görünen devrim kavramını farklı modeller üzerinden haritalandırmayı ve yorumlamayı amaçlıyor. Dersimiz kapsamında Fransız Devrimi, Amerikan Devrimi, Paris Komünü, Ekim Devrimi, Avrupa Devrimci Konseyleri, Çin Devrimi, Macar Devrimi, 1968 Hareketleri gibi farklı devrim modelleri karşılaştırmalı olarak incelenecektir. Bu bağlamda özellikle devrim, politika, özgürlük ve şiddet kavramları arasındaki çok katmanlı ilişkiler modernliğin felsefi söylemi ve siyasal iktidarın paradoksal doğası göz önünde tutularak yorumlanacaktır. Temel hedefimiz devrim kavramının son üç asırdan 21. yüzyıla uzanan simgesel dönüşümlerini ortaya çıkarmakla sınırlıdır. Eleştirel ve hermeneutik politika felsefesinin temel metinleri tartışmamızın birincil kaynaklarını oluşturacaktır.
1. Hafta – 27 Mart: Giriş – Devrim ve Melankoli (Lefort, Löwy, Traverso)
2. Hafta – 3 Nisan: Fransız Devrimi ve Genel İrade (Rousseau ve Robespierre)
3. Hafta – 10 Nisan: Amerikan Devrimi ve Kamusal Mutluluk (Jefferson, Paine, Hamilton ve Madison)
4. Hafta – 17 Nisan: Fransız Devrimi ve Şiddet (Kant, Hegel)
5. Hafta – 24 Nisan: 1871 Paris Komünü ve Konsey Fikti (Marx)
6. Hafta – 1 Mayıs: Ekim Devrimi ve Sovyetler (Lenin,Troçki)
7. Hafta – 8 Mayıs: Avrupa’da Konsey Deneyimleri/Denemeleri (Luxemburg, Lukacs, Gramsci)
8. Hafta – 15 Mayıs: Yeni Devrim Arayışları ve Ütopya (Benjamin, Bloch, Marcuse)
9. Hafta – 22 Mayıs: Burjuva Devrimlerini Yeniden Düşünmek (Tocqueville, Arendt, Habermas, Rorty)
10. Hafta – 29 Mayıs: Kültür Devrimi, Demokrasi ve İdeoloji Sorunu (Mao, Althusser, Poulantzas)
11. Hafta – 5 Haziran: Çin Devrimi ve Siyasal İlahiyat Üzerine (Badiou)
12. Hafta – 12 Haziran: 1968 Hareketleri/Devrimi ve Çokluk (Deleuze, Guattari)
13. Hafta – 19 Haziran: Postmodern İsyan ve Özgürlük (Negri, Hardt)
14. Hafta – 26 Haziran: Sonuç – Devrim ve Yeni Enternasyonal (Zizek, Laclau ve Derrida)